เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 สองพี่น้องสนทนา หวนคืนสู่แคว้นเหยียน!
กระสวยทะลวงเมฆา
เมื่อเงาร่างของหลินเซียวปรากฏขึ้นบนดาดฟ้าเรือ หลินต้งและคนอื่น ๆ พลันสำรวมตัวขึ้นมาบ้างในทันที
หลินต้งขยับปากเอ่ยเรียกแผ่วเบาว่า “เสี่ยว... น้องเซียว”
“คารวะ... น้องสาม!” เหยาชิงชิงกลับค่อนข้างสุขุม จูงบุตรชายหญิงร่วมทำความเคารพ
ส่วนอวี้หลางเทียนยังคงประสานมือคารวะพลางเอ่ยเรียก “ผู้อาวุโส”
[อืม... ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าเรียกขานกันเช่นไร แต่ละท้องถิ่นย่อมต่างกัน เหยาชิงชิงในฐานะภรรยาของหลินต้ง ทั้งยังมีบุตรแล้ว จะเรียกหลินเซียวว่า “น้องสาม” ก็คงไม่เป็นไรกระมัง? เห็นโดยทั่วไปก็เรียก “น้องสาม” กัน]
หลินเซียวเห็นพวกเขามีท่าทีเกร็งประหม่าอยู่บ้าง ในใจก็กระจ่างแจ้งว่าเกิดจากสิ่งใด
เพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ เขาจึงแย้มยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยหยอกล้อหลินต้งว่า “พี่รองเป็นอันใดไปหรือ? มิได้พบกันเพียงสิบกว่าปี เหตุใดจึงได้ดูสิ้นท่าเพียงนี้เล่า?”