เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 136 มดปลวก จงคุกเข่าให้...เปิ่นจุน!
“ผู้น้อย...มู่ซิงอวี่ขอร้องท่านแล้วขอรับ”
เบื้องล่างของลำเรือ หลังจากหลินซิงอวี่กล่าวประโยคนี้จบ ก็เห็นว่าเงาร่างบนดาดฟ้าเรือยังคงไร้การตอบสนองใด ๆ
เขาหันไปมองหลินซิงหว่านที่กอดแขนตนเองไว้แน่นอยู่ด้านข้างอีกครั้ง รวมถึงดวงตากลมโตแสนงดงามคู่นั้นของนางที่แดงก่ำ
พลันตัดสินใจเด็ดขาด ย่อเข่าทั้งสองข้างลงคุกเข่าไปตรง ๆ
โขกศีรษะลงพลางเอ่ยขึ้นว่า “ท่านเซียน ผู้น้อยจำเป็นต้องทำเช่นนี้จึงแจ้งนามปลอมออกไปขอรับ!”
“ขอท่านเซียนโปรดเมตตา หลินซิงอวี่...ขอกราบขอบพระคุณแล้วขอรับ”
แม้บิดาเคยสั่งสอนตนไว้ว่า ลูกผู้ชายน้ำตาไม่หลั่งรินง่าย ๆ ลูกผู้ชายมีเรื่องราวใดก็ไม่คุกเข่าลงง่าย ๆ
ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้เพื่อผู้เป็นน้องสาวและเพื่อตนเอง เขาลังเลเพียงชั่วครู่ก็คุกเข่าลงไป