กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แค่ก ๆ ๆ! แค่ก ๆ ๆ!”
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดยายก็ฟื้นขึ้นมา นอนอยู่บนพื้น แผ่นหลังหนาวเหน็บจนเจ็บแปลบ จิตสำนึกของนางค่อย ๆ กลับคืนมา
ทุกคนที่พากันลุ้นจนใจหายใจคว่ำค่อย ๆ คลายกังวลลง
“ท่านอา ตอนนี้พาย่าขึ้นไปนอนบนโซฟาได้แล้ว รอรถพยาบาลมารับไปโรงพยาบาลนะคะ”