กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสี่ยวอี้ไม่ใส่ใจปฏิกิริยาของผู้ใหญ่เลยแม้แต่น้อย กอดหนังงูอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็มองไปยังโต๊ะหนังสือที่อยู่ไม่ไกล
เธอชี้ไปที่ขนมดอกเหมยบนโต๊ะ จุ๊บปากเบาๆ แล้วเอ่ยเตือนด้วยเสียงอ้อแอ้ “ตา เกมจบหรือยังคะ? กินขนมดอกเหมยได้หรือยัง?”
ทุกคน “……”
ใช่แล้ว ใช่แล้ว! นี่แหละเจ้าตัวเล็กจอมตะกละที่พวกเขาคุ้นเคย