กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
【คุณย่อมไม่แปลกใจกับคำพูดของหม่าฮั่นซาน】
【เพราะเมื่อคืนก่อน ตอนที่ตระกูลหม่าเพิ่งถูกระเบิด คุณก็คาดเดาได้แล้วว่าชะตากรรมของท่านผู้เฒ่าหม่าจะต้องตายในที่สุด】
【แต่ในขณะนี้ แม้ว่าคุณจะรู้เรื่องราวคร่าวๆ ของเรื่องเหล่านี้แล้ว คุณก็ยังไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ】
【ด้วยการขมวดคิ้วอย่างเคร่งขรึม คุณแสดงความเสียใจต่อหม่าฮั่นซานด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง】
【ทันทีหลังจากแลกเปลี่ยนคำพูดตามมารยาทกับคนอื่นๆ คุณก็ขอตัวลาและกลับไปที่โรงแรม】
“คุณชายซูคะ ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนว่าอุบัติเหตุของท่านผู้เฒ่าหม่ามีเรื่องราวเบื้องหลังบางอย่างล่ะคะ?”
ทันทีที่พวกเขากลับมาถึงโรงแรม ชุนฮวากล่าวด้วยสีหน้าขมวดคิ้วอย่างหนักขณะที่เธอนำอาหารที่เตรียมไว้มาให้ซูมู่
“อืม บางทีนะ”
ซูมู่ตอบอย่างเฉยเมย ไม่พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก
เมื่อเห็นเช่นนี้ ชุนฮวาก็เข้าใจความคิดของซูมู่โดยธรรมชาติ เธอจึงปิดปากอย่างชาญฉลาดและเริ่มรับประทานอาหารของเธออย่างเงียบๆ