กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ซูมู่: “...”
เมื่อรู้สึกถึงความเย็นวูบวาบบนหน้าผาก ซูมู่ก็อดไม่ได้ที่จะถาม “พี่ไป๋... ทำไมคุณถึงแตะหัวผมล่ะครับ?”
“ถึงมันจะเสียมารยาทไปหน่อย แต่ฉันกังวลจริงๆ ว่าคุณจะเป็นไข้” ไป๋เสี่ยวซวีดูเหมือนจะรู้สึกว่าการแสดงออกนี้ยังไม่เหมาะสม เธอจึงพูดเสริมว่า “สภาพปัจจุบันของคุณไม่อนุญาตให้ประมาทใดๆ ได้เลยจริงๆ”
“เอ่อ...”
ซูมู่จะไม่เห็นความสงสัยในดวงตาของไป๋เสี่ยวซวีได้อย่างไร?
เขายิ้มอย่างจนปัญญา กางมือออกแล้วพูดว่า “จริงๆ แล้ว ผมลืมบอกไปครับพี่ไป๋ สภาพร่างกายของผมดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก”