กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ซูเสี่ยวอวี๋พลิกไดอารี่ไปทีละหน้า แต่ละหน้าคือคลื่นแห่งความคิดถึงพี่ชายของเธอ ซูมู่ ที่ถาโถมเข้ามาใหม่
ในไม่ช้า ซูเสี่ยวอวี๋ก็มาถึงหน้าว่างของไดอารี่ ที่ทำให้ซูเสี่ยวอวี๋ผิดหวังก็คือ ดูเหมือนว่าไดอารี่จะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรอีกเลยนอกจากการสั่นสะเทือนก่อนหน้านี้
ดวงตาของซูเสี่ยวอวี๋ชื้นเล็กน้อย แต่เธอก็กะพริบตาถี่ๆ พยายามไม่ให้น้ำตาไหลออกมา แม้จะพยายามแล้ว แต่น้ำตาสองหยดก็ยังคงไหลรินจากหางตาและหยดลงบนไดอารี่
“พี่ชาย... เสี่ยวอวี๋คิดถึงพี่ชายมาก...” ซูเสี่ยวอวี๋ยื่นมือไปสัมผัสจี้ปลาเงินตัวเล็กๆ ที่หน้าอกโดยไม่รู้ตัว