กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ฟู่!”
ซูมู่ลืมตาขึ้นมาบนเตียงทันที และหลังจากตื่นขึ้น ซูมู่ก็อดไม่ได้ที่จะหอบหายใจ
“ฉันกลับมาแล้ว!” ซูมู่พึมพำ พลางมองดูมือของตัวเอง
ซูมู่ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อรู้สึกว่าการควบคุมร่างกายของเขากลับมาทีละน้อย
การจำลองครั้งนี้กินเวลานานไปหน่อย จนแขนขาของเขารู้สึกชาเล็กน้อยแม้ว่าจะเพิ่งกลับมา
หลังจากกลับมาครั้งนี้ ความฝันในใจของซูมู่ก็ชัดเจนขึ้นเล็กน้อย
ในความฝันที่ชัดเจนนี้
ซูมู่ได้ยินอย่างชัดเจนว่าร่างนั้น คนที่เขาคิดถึงอยู่ตลอดเวลา กำลังเดินทางข้ามเวลาและอวกาศอย่างต่อเนื่อง ระบุตำแหน่งของเขา
สายตาของเธอมุ่งมั่นมาก เธอเป็นคนที่ใส่ใจรูปลักษณ์ของตัวเองมาก
แต่เธอก็ยอมทนต่อความโหดร้ายของกาลเวลา