เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“พวกเขาไปถึงดินแดนแห่งความหนาวเหน็บสุดขั้วแล้วเหรอ?”
ซูมู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะมองดูรายงานข่าว
เดิมทีเขาคิดว่าหลังจากที่หลินฮั่วหวาง เสียชีวิต กองทัพที่กำลังเตรียมมุ่งหน้าไปยังดินแดนแห่งความหนาวเหน็บสุดขั้ว เพื่อบีบให้หลินฮั่วหวางปรากฏตัว จะถอนกำลังกลับมาปราบกบฏในพื้นที่อื่นของซากปรักหักพัง
แต่เขาไม่เคยคาดคิด... แม้ตอนนี้ ‘เมืองศูนย์กลาง’ แห่งที่สองจะโกลาหลวุ่นวายถึงเพียงนี้ กองทัพนี้ก็ยังไม่กลับมาให้การสนับสนุน
ดังนั้น... ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แม้แต่ซูมู่ ผู้ซึ่งปกติจะสงบนิ่งในหลายๆ สถานการณ์ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกรำคาญใจเล็กน้อยในขณะนี้
“เป็นไปได้ไหมว่า ‘เมืองใต้ทะเล’ หรือเสี่ยวอวี๋และคนอื่นๆ ถูกค้นพบแล้ว?”
อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซูมู่ก็คิดถึงความเป็นไปได้ทั้งสองนี้ในจิตใต้สำนึก
มิฉะนั้น... เมื่อพิจารณาจากทรัพยากรและประชากรที่เบาบางอย่างยิ่งของดินแดนแห่งความหนาวเหน็บสุดขั้ว ซูมู่ก็ยากที่จะคิดหาเหตุผลอื่นใดที่คุ้มค่าพอให้ทหารหลายหมื่นนายจะยังคงมุ่งหน้าไปยังพื้นที่รกร้างแห่งนั้นต่อไป
ก๊อก ก๊อก ก๊อก—
ขณะที่ซูมู่กำลังจมอยู่ในความคิด เสียงเคาะประตูกะทันหันก็ดึงสติของเขากลับมา