เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
【หิมะที่ตกหนักสลายไป และปีใหม่ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ】
【คุณเริ่มวางแผนการเดินทางออกจากเมืองอย่างเป็นระบบ ตามความตั้งใจเดิมของคุณ】
【เมื่อได้ยินข่าวการจากไปของคุณที่ใกล้เข้ามา ครอบครัวผู้มีอิทธิพลระดับสูงและบุคคลสำคัญจำนวนนับไม่ถ้วน ซึ่งล้วนเคยเห็นทักษะทางการแพทย์ของคุณมาด้วยตาตนเอง ต่างก็เดินทางมายังลานบ้านเล็กๆ ของคุณเป็นการส่วนตัว อ้อนวอนให้คุณอยู่ในราชธานี ต่อไปอีกสักหน่อย】
【ท้ายที่สุด...】
【คุณ ผู้ซึ่งสามารถเอาชนะแพทย์ระดับสูง ที่เป็นที่ยอมรับได้อย่างง่ายดาย และในบางแง่มุม ยังมีเทคนิคทางการแพทย์ที่ประณีตกว่าแพทย์ระดับพิเศษที่ถือเป็นสมบัติของชาติที่หาได้ยากเสียอีก สำหรับพวกเขาแล้ว คุณคือแพทย์เทวดาที่มีชีวิต เป็นยาอายุวัฒนะที่เดินได้】
...
“ผมซาบซึ้งในความรู้สึกของทุกคนครับ ถ้ามีโอกาสในอนาคต ผมจะกลับมาอย่างแน่นอน”
ในวันออกเดินทาง ซูมู่ยืนอยู่ที่ทางเข้าลานบ้านเล็กๆ ของเขา ยิ้มและโบกมือให้กับฝูงชนที่มารวมตัวกันเพื่อส่งเขา บ่งบอกว่าไม่จำเป็นต้องพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาอยู่ต่อ
เมื่อเห็นเช่นนี้ เหล่าขุนนางผู้ทรงอำนาจ ซึ่งแม้แต่ชาวราชธานีเองก็ไม่ค่อยได้เห็นในวันธรรมดา ต่างก็ถอนหายใจ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความอาลัยและความเศร้า
พูดตามตรง...