ตอนที่ 59 คนเราย่อมต้องเติบโต และเมื่อเติบโต ก็ย่อมมีการจากลา!

ดวงจันทร์ยามค่ำคืนก็เหมือนเด็กน้อยที่ซุกซนและมีชีวิตชีวา

บางครั้งมันก็เผยโฉมออกมาทั้งดวง และบางครั้ง ราวกับกำลังเล่นซ่อนหา มันก็จะแอบปีนขึ้นไปอยู่เหนือหมู่เมฆหนาทึบ

แสงจันทร์ที่สว่างไสวและชัดเจนในตอนแรกของมัน ถูกบดบังด้วยหมอก เมฆ และหิมะที่ปลิวไสวไปตามลม จะส่องมาถึงพื้นดินได้เพียงแสงนวลที่อ่อนนุ่ม

และในดินแดนแห่งความหนาวเหน็บสุดขั้ว

หากคุณสามารถอยู่ที่นั่นได้เป็นเวลานาน

เสียงหอนของลมแรง หลังจากปรับตัวอย่างช้าๆ ก็จะกลายเป็นเพลงกล่อมเด็กที่คุ้นเคยที่สุดสำหรับการนอนหลับ

ในขณะนี้

ในห้องที่เงียบสงบและอบอุ่น

ซูเสี่ยวอวี๋ ซึ่งล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วและกำลังพิงไหล่ของซูมู่ขณะที่เขาอ่านหนังสือริมหน้าต่าง ก็ได้เริ่มส่งเสียงกรนที่เบา สม่ำเสมอ และสงบสุขออกมาแล้ว