กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“เอาล่ะ” ซูมู่พูด พลางช่วยซูเสี่ยวอวี๋ห่มเสื้อโค้ทให้เธอ
จากนั้น เขาก็เหลือบมองไป๋รองและพูดว่า “เรื่องพวกนี้เราไว้คุยกันทีหลังได้”
“ดูจากท่าทางของพวกคุณเมื่อกี้แล้ว คนในค่ายพักคงจะบาดเจ็บสาหัส ถ้าพวกเราช้าไปกว่านี้อีก อาจจะพลาดช่วงเวลาสำคัญในการรักษาได้”
“อ๊ะ? ใช่ ใช่ ใช่...!”
พี่ใหญ่ไป๋ไม่สนใจบาดแผลบนไหล่ของน้องชายตัวเองอีกต่อไป ซึ่งยังมีเลือดสดอุ่นๆ ไหลทะลักออกมา
เขารีบลุกขึ้นยืนและพูดว่า “คุณชายซูช่างคิดรอบคอบจริงๆ คนหยาบๆ อย่างพวกเราคิดอะไรได้ทีละอย่างและคิดอะไรได้ไม่มากนัก คุณคงกำลังหัวเราะเยาะพวกเราอยู่”