กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“อืม...”
เมื่อได้ยินคำพูดของเด็กสาว สีหน้าของซูมู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาก้มศีรษะลงเบาๆ ช่วยเด็กสาวตัวเล็กๆ ในอ้อมแขนจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยบนหน้าผากและขมับของเธอ เขาพึมพำเบาๆ “มีพี่ชายอยู่ที่นี่ และมีซูเสี่ยวอวี๋อยู่ที่นี่ มันจะไม่ถือว่าเป็น... บ้านที่สมบูรณ์และมีความสุขได้ยังไง?”
ไม่ว่าจะเป็นซูมู่ในการจำลองครั้งนี้ หรือซูเสี่ยวอวี๋ ผู้ซึ่งผ่านความยากลำบากและความพ่ายแพ้มามากมาย อันที่จริง ทั้งคู่ต่างก็ไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันหรือคาดหวังกับแนวคิดเรื่อง ‘บ้าน’ มากนัก