กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หลังจากออกจากโรงเรียน ถังหลิงเสวี่ยรู้สึกราวกับว่าทั้งร่างของเธอตกอยู่ในภวังค์
แม้แต่เท้าของเธอก็รู้สึกราวกับว่ากำลังเหยียบอยู่บนชั้นฝ้ายนับไม่ถ้วนที่ซ้อนทับกัน
เบาหวิวและนุ่มนวล
“โง่... ฉันมันโง่จริงๆ...”
ริมฝีปากของถังหลิงเสวี่ยโค้งเป็นรอยยิ้มขมขื่น
เมื่อมองย้อนกลับไปตอนนี้