กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หัวใจของถังหลิงเสวี่ยสับสนปนเปไปหมด
เธอรู้สึกราวกับว่าวิญญาณได้ออกจากร่าง กลับบ้านมาอย่างเหม่อลอย และขังตัวเองไว้ในห้องนอน
เธอมองไปที่เตียง โต๊ะทำงาน และตู้กับชั้นวางของต่างๆ
พวกมันเต็มไปหมด
อัดแน่นไปด้วยตุ๊กตาและของประดับที่ซูมู่มอบให้เธอทีละเล็กทีละน้อยตลอดหลายปีที่ผ่านมา
จากนั้นเธอก็นึกถึง
เนื้อเพลงจากเพลงที่ซูมู่เพิ่งร้องในงานสำเร็จการศึกษา—
“สายน้ำแห่งกาลเวลาไหลลงสู่ทะเล”
“สุดท้ายเราก็ต้องแยกย้ายไปตามทางของเรา”
“ไม่มีท่าเรือใด”