ตอนที่ 15 เป็นการยากเสมอที่จะได้ดีทั้งสองทาง

งานเลี้ยงเลิกแล้ว ทุกคนต่างแยกย้ายกันไป

เหลือเพียงซูมู่และถังหลิงเสวี่ยที่เดินเคียงข้างกันบนทางเดินในสวนสาธารณะริมแม่น้ำ

แสงจันทร์อันอบอุ่นลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้

ส่องกระทบใบหน้าด้านข้างที่ละเอียดอ่อนและสมบูรณ์แบบของถังหลิงเสวี่ย ทำให้เธอดูขาวผ่องและน่ารัก

เธอรวบรวมความคิดมานาน

ในที่สุด เธอก็ดึงซูมู่ให้หยุดอยู่ข้างแม่น้ำที่ไหลเอื่อย ดวงตาที่ใสดุจฤดูใบไม้ร่วงของเธอ กะพริบเบาๆ และเธอก็พูดด้วยเสียงต่ำที่จริงใจ

“ขอบคุณนะ ซูมู่”

“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ที่พยายามอย่างหนักเพื่อหาเงินลงทุนมาตั้งแต่แรก มู่เสวี่ยสตูดิโอ... บางทีอาจจะไม่ประสบความสำเร็จในปัจจุบันเลยก็ได้”

“ดังนั้น มีบางอย่างที่ฉันอยากจะพูด...”