เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 239 เสียงร้องไห้ที่ฟังไม่เพราะ
เมื่อเห็นซือหวยจิ่งพาคนจากไป ซือเย่หลิ่นก็อยากจะทิ้งทุกสิ่งนี้ไว้เบื้องหลัง แล้ววิ่งตามไปโดยไม่สนใจสิ่งใด
แต่เบื้องหลังเขา คือทหารแคว้นซิงหลานนับไม่ถ้วน สายตาของผู้คนนับไม่ถ้วนล้วนควบแน่นอยู่ที่เขา
ก้าวของซือเย่หลิ่นก้าวตามไปหนึ่งก้าว แต่ก็ไม่อาจก้าวต่อไปได้อีกแม้แต่ชุ่นเดียว
เด็กสาวที่เขาครุ่นคิดถึงทั้งหลับทั้งตื่น และมนุษย์สัตว์เพศผู้ที่ห่วงใยเธอจากไปกันมากมายขนาดนั้น แต่ก็ไม่อาจมีเขาเพิ่มอีกสักคน
เมื่อเด็กสาวจากไป กลิ่นหอมจาง ๆ จากกายเธอก็จางหายไปจนหมดสิ้น
ดวงตาของซือเย่หลิ่นเหม่อลอย เขารู้สึกเพียงความเจ็บปวดรุนแรงแล่นขึ้นที่กลางอก เลือดไหลซึมออกจากมุมปาก แล้วเขาก็หัวเราะลั่นด้วยการคลุ้มคลั่ง:
“ฮ่า ๆ ——”
“ฮ่า ๆ ——”
การกระทำของเขาแทบจะวิกลจริต ต่างจากท่าทีสุขุมที่ข่มอารมณ์ไว้เมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง