กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 237 ผมจะพาคุณกลับบ้าน
ดวงตาของซือหวยจิ่งสั่นระริก เขาทำหน้าเย็นชา ราวกับชั่วขณะหนึ่งไม่รู้เลยว่าจะพูดอย่างไรดี
สวี่เหยียนจัวฝืนลุกขึ้นยืนอย่างสุดชีวิต คุกเข่าลงข้างกายเสิ่นเยว่อวี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด “พี่สาว…”
“ขอโทษครับ เป็นเพราะผมไร้ความสามารถเอง…”
ถ้าเขาแข็งแกร่งกว่านี้อีกสักหน่อยก็คงดี สถานการณ์คงไม่ต้องกลายเป็นแบบนี้…
“แค่ก ๆ…” เสิ่นเยว่อวี่อ้าปาก แต่กลับมีเลือดไหลออกมา เธอใช้เรี่ยวแรงสุดท้ายคว้ามือของซือเย่หลิ่นไว้
“อย่า…ทำให้มีผู้บาดเจ็บล้มตายมากนักเลย ประชาชน…ลำบากมาก…”
พูดพลาง นิ้วมือของเสิ่นเยว่อวี่ราวกับหมดเรี่ยวแรง แล้วก็ปล่อยออกทันใด