เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 129 ปีนขึ้นเตียง
เห็นเขาเริ่มเชื่อฟังขึ้นมาบ้างแล้ว เสิ่นเยว่อวี่จึงเริ่มชโลมครีมอาบน้ำลงบนตัวเขาเพื่ออาบน้ำให้
ขนบนตัวลูกหมาป่าเปียกน้ำจนลีบแบนห้อยลงมาอย่างน่าสงสาร แต่พอสัมผัสกลับนุ่มเป็นพิเศษ ไม่นานตัวเขาก็เกิดฟองขึ้นมา
เสิ่นเยว่อวี่คว้าฟองสบู่มาหนึ่งกำแล้ววางบนหัวลูกหมาป่า เห็นหูของเขาห้อยลงมาอย่างมีแววน้อยใจ ก็อดขำไม่ได้
“มองฉันแบบนี้ทำไม ฉันก็ไม่ได้จะกินเธอสักหน่อย”
ลู่ปี้อันแลบลิ้นเลียฝ่ามือของเสิ่นเยว่อวี่ ในจังหวะนั้นสายตาของเสิ่นเยว่อวี่ก็กวาดไปโดน เห็นส่วนใต้ท้องน้อยของลูกหมาป่า…
ไม่เล็กเลยจริง ๆ
ทั้ง ๆ ที่ยังเป็นแค่ลูกหมาป่ากึ่งโตเท่านั้น ทำไมถึง… คงเป็นเพราะขนเปียกน้ำ เลยดูชัดกว่าปกติมาก
เสิ่นเยว่อวี่รีบเบือนสายตาหนี รอยยิ้มก็แข็งค้างอยู่ที่มุมปาก
แน่นอนว่าเธอไม่สนใจหรอกว่าของแบบนั้นของลูกหมาป่าตัวหนึ่งจะหน้าตาเป็นอย่างไร เพราะยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ