กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 ช่วยกลับมา
เมื่อเห็นภาพนองเลือดเช่นนี้ เสิ่นเยว่อวี่ก็อดกำนิ้วมือแน่นด้วยความตึงเครียดไม่ได้
แต่เธอยังคงย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง แล้วยื่นมือไปทางลู่เข่ออู๋อย่างลองเชิง
“พอแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว พวกเราออกไปกันเถอะ”
ลู่เข่ออู๋ส่งเสียงหึ ๆ ออกมาจากปาก แต่เขาก็ยังเดินเข้ามาอย่างตรงไปตรงมา ใช้ศีรษะถูไถนิ้วมือของเสิ่นเยว่อวี่
เสิ่นเยว่อวี่เข้าใจความหมายของเขา จึงรีบพาเขาวิ่งหนีออกไปท่ามกลางความวุ่นวาย
โชคดีที่ตอนนี้สถานการณ์กำลังวิกฤต ทหารส่วนใหญ่จึงไปอยู่ที่อื่นกันหมด อีกทั้งเต็นท์แห่งนี้ยังตั้งอยู่ในจุดค่อนข้างห่างไกล จึงไม่มีใครสังเกตเห็นเธอ
ต่อให้มีเพศผู้ไม่กี่คนสังเกตเห็นความผิดปกติและคิดจะเข้ามาจับตัวเธอ พวกมันก็ถูกลู่เข่ออู๋จัดการจนหมดโดยไม่มีข้อยกเว้น!