142

บทที่ 143 ถ่ายทอดสดตลอดกระบวนการ【งานเลี้ยงตะกละ】

เกม?

ถ้าอย่างนั้นก็อาจมีผู้เล่นมนุษย์เข้ามาน่ะสิ?

แล้วฉันก็ไม่ได้รับเชิญด้วย!

เหวินซีถอนหายใจ เพิ่งก้าวออกจากลิฟต์ ฝีเท้าก็หยุดชะงักกะทันหัน ลูกตาลอยได้เจ็ดแปดลูกกำลังขวางอยู่หน้าประตู ผิวของลูกตาเหล่านี้ปกคลุมด้วยเยื่อบางกึ่งโปร่งใส รูม่านตาหดเล็กเท่าปลายเข็ม จ้องเธอเขม็ง

อะไรเนี่ย?!

เหวินซีเอื้อมมือไปแตะดาบเดี่ยวคมสองด้านตามสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าพวกลูกตาเพียงลอยขึ้นลงอย่างช้า ๆ คล้ายลูกโป่งที่ถูกลมพัด พอมองให้ละเอียดก็รู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง คล้ายดวงตาพวกนั้นที่ขึ้นอยู่บนร่างของมิ่งโฝวกับคุณนายดวงตาตะกละ

“หลีกไป”

พวกลูกตาถอยออกไปอย่างว่าง่าย แต่ก็ยังไม่แยกย้ายไปไหน