128

บทที่ 129 น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ก้มหัวยอมสยบ

ศีรษะเสือตกกระแทกพื้น มังกรเพลิงโคจรรอบตัว

เหวินซียืนอยู่บนฝูงเห็ดที่กำลังดิ้นรนส่งเสียงคร่ำครวญ พลางสะบัดดาบอย่างเย็นชา รอบด้านคือฝูงมาร์มอตปนเปื้อนที่หวาดกลัวผู้แข็งแกร่งโดยสัญชาตญาณ จนไม่กล้าเข้ามาข้างหน้าอีก

รัศมีผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้...พลังอันแข็งแกร่งเช่นนี้...—เธอมันยอดมนุษย์ชัด ๆ! ในหัวของเสี่ยวหม่านมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น

“ถึงตาแกแล้ว”

ไม่มีสิ่งมีชีวิตปนเปื้อนตัวไหนกล้าขวางทางอีก เหวินซีกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนเงยหน้ามองกระรอกสามหัวที่ยืนตะลึงอยู่บนต้นไม้