119

บทที่ 120 ไอเท็มใช้ครั้งเดียวที่มีไว้เพื่อความแค้นล้วน ๆ【คฤหาสน์เก็บเกี่ยว】

“อ๊ากกก ปล่อยฉันออกไปนะ!”

มนุษย์ดอกแดนดิไลออนติดคาอยู่ด้านนอก [กระเพาะรังผึ้ง] และดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง สองมือเกาะพื้นจนข่วนเป็นรอยเลือดสิบเส้น

กรดภายในผนังของ [กระเพาะรังผึ้ง] เริ่มละลายขาของเธอ ขนปุยของดอกแดนดิไลออนเหล่านั้นส่งเสียง “ซ่า ๆ” พร้อมกับมีควันลอยขึ้น

เหวินซีไม่ได้มองมนุษย์ดอกแดนดิไลออนอีก แต่หันไปมองมนุษย์ก้อนเนื้อที่โดนพิษเข้าไปแล้ว ทว่าบาดแผลของเธอกลับยังนับว่าเบาที่สุดในบรรดาสามคนนี้

“ตอนนี้เกินแปดสิบหรือยัง?”