115

บทที่ 116 จักจั่นลอกคราบ ตั๊กแตนตำข้าวจับเหยื่อ【คฤหาสน์เก็บเกี่ยว】

จบเห่แล้วฉัน! เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี คนแคระผีก็นอนคว่ำกับพื้น บิดตัวคลานหนีไปข้างหน้า เสียงท้องเสียดสีกับพื้นดัง “เอี๊ยด ๆ” ไม่หยุด

เหวินซีก้าวเข้าไปไม่กี่ก้าว แล้วคว้าสายผ้ากันเปื้อนของมันขึ้นมา ก่อนจะยกขึ้นเขย่า

“หนีอะไร? เมื่อกี้ยังหลอกคนเก่งไม่ใช่หรือ?”

“ฉันผิดแล้ว ฉันผิดจริง ๆ!”

ผีน้อยสะบัดหางอย่างบ้าคลั่งอยู่กลางอากาศ น้ำตาน้ำมูกโปร่งใสเปรอะเต็มหน้า

“ฉันยอมแล้ว! ยอมจริง ๆ! ต่อไปฉันจะเคารพคุณเหมือนที่เคารพท่านปิ้งซังเลย!”

“สายไปแล้ว”

เหวินซีหัวเราะเย็นชา พลางหิ้วมันเดินตรงไปยังเขตคั้นน้ำผลไม้

ภายในถังคั้นน้ำ ใบมีดโลหะที่หมุนด้วยความเร็วสูงสะท้อนแสงเย็นเยียบ เสียงเครื่องจักรคำรามจนพื้นใต้เท้าสั่นสะเทือน