105

บทที่ 106 ภัยพิบัติระยะที่สอง

ทำไมคนที่ฉันเจอถึงเป็นพวกพูดเป็นปริศนาทั้งนั้น?

“ได้ค่ะอาจารย์” เหวินซีตอบอย่างฝืนใจ ตามสัญชาตญาณเธออยากตอบกลับไปว่า “รับทราบ 1111” แต่ยังดีที่อดกลั้นเอาไว้ได้

“ค่อย ๆ ทำไป” ปิ้งซังนั่งลงบนก้อนกรวดริมขอบฟ้าอย่างไม่ถือเนื้อถือตัว “ฉันจะนับทอง...อ้อไม่ใช่ จะชื่นชมของฝากพื้นเมืองที่เธอเอามาให้ต่างหาก”

เหวินซีสูดหายใจลึก ก่อนยอมรับชะตากรรมแล้วเหวี่ยง [เสียมกระดูกสิ่งมีชีวิตปนเปื้อน] ลงไป

ดินชั้นลึกแข็งกว่าที่เธอคิดไว้มาก ทุกครั้งที่เสียมฟันลงไปก็เหมือนกำลังสกัดคอนกรีต อีกทั้งยังมีหนอนดีดตัวออกมาไม่หยุด

เมื่อเทียบกับพวกหนอนเหล่านี้แล้ว หนอนพวกนั้นใน [APP สตาร์ดิววัลเลย์] ยังนับว่าน่ารักได้เลย!