102

บทที่ 103 ยีนคุณภาพต่ำ? ร่องรอยของมารดา

เหวินซีผลักประตูห้องใต้ดินของคฤหาสน์ กลิ่นอับชื้นของเชื้อราปะปนกับกลิ่นคาวเลือดพุ่งปะทะใบหน้า

เธอกดสวิตช์ หลอดไฟไส้สีขาวกะพริบสองครั้ง ก่อนส่องสว่างร่างคนที่ขดตัวอยู่ตรงมุมกำแพง

เริ่นเจียเหอหรี่ตาเพราะแสงไฟบาดตา ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกกรดซัลฟิวริกกัดกร่อนจนบิดเบี้ยวน่าสยดสยอง บริเวณรอยขาดของแขนซ้ายพันผ้าขี้ริ้วห้ามเลือดไว้ ซึ่งถูกเลือดชุ่มจนกลายเป็นสีดำไปนานแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ลูกตาขุ่นมัวจ้องไปทางเหวินซี ก่อนเค้นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมาจากลำคอ

“...ลูกนังแพศยา”

“คำเรียกแบบนี้ แกแอบด่าฉันลับหลังพ่อทางสายเลือดคนนั้นของฉันตั้งแต่ฉันยังเล็กจนโตมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว แถมยังพาลูกสาวที่แสนดีของแกเรียนรู้ไปด้วย เปลี่ยนเป็นคำใหม่ ๆ บ้างเถอะ”