087

บทที่ 88 หลินเจ๋อสวี ฉันคิดถึงคุณมากในเหมืองแห่งนี้【เหมืองทองคำ】

สิ่งมีชีวิตปนเปื้อนทั้งสองตัวพลันเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

ดวงตาประกอบของตั๊กแตนตำข้าวนักล่าหดตัวลงทันที มนุษย์ตะขาบชักขาเสริมที่แทงอยู่บนไหล่ของไนติงเกลกลับราวกับถูกไฟช็อต กระดองที่เพิ่งงอกใหม่ส่งเสียง "กึกกัก"

เหวินซีขยับลำคอ ก่อนจะถือ [ดาบเดี่ยวคมสองด้าน] ก้าวขึ้นฝั่ง

ของเหลวสีทองที่หยดลงมาจากชายเสื้อแจ็กเก็ตกันลม กัดพื้นทรายจนเกิดรูสีดำไหม้เกรียม

“แกล้งทำเป็นน่ากลัว”

ตั๊กแตนตำข้าวนักล่าแค่นหัวเราะเย็นชา “ยังไม่ตายสนิทอยู่ใต้น้ำหรือ? หรือกำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายแล้วคลานขึ้นมากันแน่?”

เหวินซีไม่ตอบ เธอสะบัดดาบในมือ ของเหลวสีทองบนคมดาบกระเด็นใส่ก้อนหิน ก่อนจะกัดกร่อนจนเกิดควันสีขาวพร้อมเสียง "ฉ่า"

[ดาบเดี่ยวคมสองด้าน] ที่เดิมทีก็มีพิษอยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งกลายเป็นพิษซ้อนพิษ