กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 172 เดิมทีแล้ว ก็ยังมีขนนกอันบริสุทธิ์ผุดผ่องที่ยินดีจะร่วงหล่นลงมาเพื่อเขา
จี้หมิงเฉินกลับมาที่โถงใหญ่ มองดูชายชราที่ถูกมัดไว้อย่างแน่นหนาบนรถเข็น เขาคุกเข่าลงเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน
เขาไม่สนใจดวงตาที่แทบจะถลนออกมาของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ยังคงใช้น้ำเสียงอ่อนโยนและยิ้มอย่างสุภาพ “คุณอุตส่าห์ทุ่มเทวิจัยมาหลายปี อยากได้สายเลือดหงส์ขนาดนั้น แต่คุณรู้ไหม?”
“ตั้งแต่ผมเกิดมา ลืมตาขึ้นมา ผมก็มองเห็นจุดจบของชีวิตตัวเองแล้ว ผมรู้ชัดเจนมานานแล้วว่าคุณไม่สามารถอายุวัฒนะได้ และผมเองก็เช่นกัน...”
ตอนเด็กยังไร้เดียงสา ไม่รู้ว่านั่นคืออะไร เพียงแต่ฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตัวเองติดอยู่ในทะเลเพลิงไร้ขอบเขต ต่อมาเมื่อโตขึ้นอีกนิด ก็กึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ คิดว่าเป็นเพียงฝันร้ายเท่านั้น