กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 157 “เธอคือชีวิตของฉัน ฉันจะปล่อยให้เธอเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายได้อย่างไร”
เหมยหยาซาถอนหายใจ “ผู้บัญชาการฐานและสมาชิกกองกำลังส่วนใหญ่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน จึงพอจะรับมือคลื่นซอมบี้ที่บุกเข้ามาในช่วงแรกได้บ้าง พวกเขาบางส่วนขับรถหนีอย่างโกลาหลไปยังเขตผู้รอดชีวิตอื่นในตงโจว ส่วนหนึ่งติดตามฉันมายังท่าเรือชายฝั่งตะวันออกแห่งนี้ และเปิดใช้งานเรือโนอาห์ลำนี้...”
“ส่วนผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ที่อยู่ในเมือง...” ราวกับไม่อยากพูดต่อ เธอหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “มนุษย์ที่เหมือนมดปลวก เมื่อเผชิญกับหายนะที่แท้จริงแล้ว ก็แทบไม่มีเวลาให้ตอบสนองเลยแม้แต่น้อย”
สิ้นเสียงที่ค่อนข้างแหบพร่าของเหมยหยาซา ทุกคนในห้องประชุมบนเรือสำราญลำยักษ์ต่างตกอยู่ในความเงียบ