กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 146 คุณคือคนสำคัญที่สุดของฉัน
เสิ่นอี้ชวนกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ “นี่มันเวลาไหนแล้ว คุณยังจะตากฝนไม่ได้อีกหรือไง”
คนที่ยังมีชีวิตอยู่ในยุคสมัยนี้ ใครบ้างที่ไม่ผ่านการคลานออกมาจากกองซากศพและทะเลโลหิต อย่าว่าแต่ตากฝนเลย ต่อให้ฝนน้ำแข็งตกลงมาก็ยังนับเป็นอะไรได้ เขาเป็นผู้ชายแท้ ๆ เหตุใดถึงได้ทำตัวกระแดะนัก
เวินเหยาคุ้นชินกับวิถีชีวิตที่ประณีตและจู้จี้จุกจิกของจี้หมิงเฉินจนเป็นนิสัย อีกทั้งยังคำนึงถึงบาดแผลบนร่างกายของเขาที่ยังไม่หายดี ราวกับว่าเธอไม่ได้ยินคำพูดของเสิ่นอี้ชวน เธอเพียงพยักหน้าแล้วกล่าวอย่างว่านอนสอนง่าย “ได้ งั้นรอให้พายุฝนครั้งนี้ผ่านไปก่อนค่อยไปกันเถอะ”