ตอนที่ 140 ความเมตตาต่อศัตรู คือความโหดร้ายต่อตนเอง

ตอนที่ 140 ความเมตตาต่อศัตรู คือความโหดร้ายต่อตนเอง

มู่เซิงเซิงเดินตามหลังมาติด ๆ เธอเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ครั้งนี้ถือว่ารู้ความไม่ถามอะไรมาก

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าพวกเธอหนึ่งก้าวหลับตาลงเบา ๆ สัมผัสอย่างละเอียด กลิ่นอายของคนเป็นทางฝั่งนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น

ในฐานะผู้มีพลังพิเศษธาตุทองระดับสูงที่มีสัมผัสเหนือกว่าคนทั่วไป เขามีทักษะเพิ่มเติมคือการมองทะลุ สามารถสัมผัสถึงสิ่งมีชีวิตที่อยู่หลังสิ่งกีดขวางได้

อย่างเช่นตอนนี้ นอกจากลำต้นไม้สนสีน้ำตาลแล้ว เขายัง “มองเห็น” รัศมีโครงร่างมนุษย์สีแดงที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้...

เป็นคนคนหนึ่ง ยืนอยู่อย่างเงียบเชียบที่นั่น ไม่ขยับเขยื้อน

เสิ่นอี้ชวนกำปืนในมือแน่น หันศีรษะไปมองต้นไม้ต้นข้าง ๆ อย่างช้า ๆ แล้วเอ่ยปากเบา ๆ:

“มีคน”