กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 113 ไม่สามารถต้านทานได้เลย
เดิมทีเวินเหยาไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่พอเขาเตือนเช่นนั้น ใบหน้าของเธอก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ความรู้สึกที่อยากจะปลอบโยนคนอื่นก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เธอขยับตัวหมายจะลุกขึ้นแต่กลับถูกกดเอวเอาไว้ “ในฐานะคู่ชีวิต ก็ไม่มีอะไรต้องเกรงใจกันหรอก”
“แค่ตักนับเป็นอะไรไป ตรงไหนของฉันคุณก็นั่งได้ทั้งนั้น”
เวินเหยา : “……!?”
เมื่อครู่ยังคุยกันดี ๆ อยู่เลยไม่ใช่หรือ? ทำไมจู่ ๆ บรรยากาศถึงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน จนแม้แต่สีสันในหัวสมองยังแปรเปลี่ยนไป...