045

บทที่ 45 เงาดำประหลาด

สถานที่ที่วิญญาณตนนั้นอยู่ ดูเหมือนจะห่างไกลอย่างยิ่ง

เหล่าคนกระดาษหามเกี้ยวเดินตามกระดาษแผ่นนั้นอยู่ด้านล่างเป็นเวลานานมาก

จนกระทั่งฟ้าสาง ก็ยังไม่มีทีท่าว่ากระดาษจะร่วงลงมา

แสงอาทิตย์สาดลอดผ่านช่องว่างของม่านเกี้ยว ส่องกระทบลงบนร่างของจางเฉิน

จางเฉินยื่นมือออกไปรับแสงอาทิตย์ ราวกับต้องการคว้าลำแสงนั้นเอาไว้

เขาไม่ได้คว้าแสงเอาไว้

แต่กลับคว้าความอบอุ่นได้

เมื่อสัมผัสถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือ จางเฉินก็อดเหม่อลอยไม่ได้

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาให้คนกระดาษเดินทางในเวลากลางวัน