029

บทที่ 29 เข้าสู่เมืองเพื่อพักฟื้น

ราตรีมืดมิดดุจหมึก จันทร์ส่องแสงเย็นดุจสายน้ำ สายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อย ๆ

เมืองซางผิง เมืองเล็กอันห่างไกล ถนนหนทางเงียบสงัดไร้ผู้คน

เจิ้งเอ้อร์ที่ดื่มสุราจนกรึ่ม ๆ ถือขวดเหล้าไว้ในมือ เดินโซเซกลับบ้าน พลางเรอและฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

“อึก~ เอื้อมมือแตะจมูกน้อย ๆ ของข้า ความร้อนผ่าวค่อย ๆ ลอยขึ้นมา... อึก~ เอื้อมมือแตะปากน้อย ๆ ของข้า ดวงตาของคนงามยิ้มหวาน... อึก~ เอื้อมมือ...”

ทันใดนั้น เขาเห็นราง ๆ ว่าบนถนนที่มืดสลัวเบื้องหน้า เหมือนมีกลุ่มคนกำลังเดินเข้ามา

เจิ้งเอ้อร์หรี่ตาที่เมามายลงมอง

“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ยังมีคนออกมาเดินกันอีกหรือ? ทำไมไม่ถือโคมไฟกันล่ะ?”