บทที่ 364 สุดยอดสำนักชูเต้าขนาดมหึมา

พอสายต่อติด ผมก็ทักทายปราศรัยกับแม่หูไปตามมารยาท บอกว่าจะแวะไปหาแกที่บ้านในวันสองวันนี้ แล้วถือโอกาสอวยพรปีใหม่ล่วงหน้า

แม่หูดีใจไม่น้อย บอกว่าตั้งแต่เหออวี่เฉินไป ผมก็ไม่แวะมาเลย วันหลังถ้าว่างก็มาหาบ้าง ทุกคนคิดถึงผมกันทั้งนั้น

ผมรู้สึกซาบซึ้งใจ คุยกับแกต่ออีกสองสามประโยค ก่อนจะเอ่ยเรื่องนี้ออกมาอย่างเกรงใจอยู่บ้าง

พอแม่หูได้ยินว่ามีผีสาวอยากจะเข้าสำนักชูเต้า ก็รู้สึกลำบากใจเช่นกัน เพราะไม่มีบ้านไหนยอมรับผีเร่ร่อนนอกตระกูลที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้ามาหรอก

แกนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงบอกผมว่า นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ ที่บ้านคนคนนั้นรับผีไว้เยอะมาก ให้ผมลองไปดูที่นั่น เผื่อว่าอีกฝ่ายจะยอมรับผีสาวตนนั้นไว้