บทที่ 360 คลี่คลายวิญญาณถูกกัก

เจ้าอ้วนหน้าซีดลงเล็กน้อย ถามผมอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า “งั้นตอนนี้พวกเราต้องทำยังไงครับ มีวิธีแก้ไหม”

ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับเขา “ไปกินข้าวก่อนเถอะครับ รอให้ภรรยาคุณเลิกงานกลับมาก่อนแล้วค่อยโทรหาผม เดี๋ยวผมจะมาดูให้ละเอียดอีกทีว่ามันเป็นปัญหาที่อะไรกันแน่ แล้วคุณก็จำไว้นะ ของเก่าแบบนี้ คราวหน้าคราวหลังอย่าเอามาตั้งไว้ในบ้านอีกจะดีกว่า”

เขาพยักหน้าตกลงอย่างกระสับกระส่าย

หลังจากนั้นพวกเราก็ลงไปกินบุฟเฟต์เกี๊ยวที่ร้านชั้นล่าง หัวละสามสิบเก้าหยวน กินเกี๊ยวได้ไม่อั้น แถมมีกับแกล้มอีกหลายอย่าง ถือว่าคุ้มค่าทีเดียว

แต่เจ้าอ้วนมีเรื่องกลัดกลุ้มในใจ กินไปแค่นิดเดียวก็กลืนไม่ลงแล้ว ส่วนผมฟาดเกี๊ยวไปสองจานเต็มๆ กินจนอิ่มแปล้พุงกางถึงได้ลูบท้องเดินกลับบ้าน