บทที่ 351 ตามหาเอ้อร์เสิน

แต่หูเทียนหู่กลับคว้าตัวผมไว้แล้วพูดว่า "ช้าก่อน จากที่พวกเราฟังคำพูดของหวงเทียนโฉวแล้วจับความได้อยู่อย่างหนึ่ง เขาไม่ได้ไม่อยากสลายความแค้น เพียงแต่ต้องมีขั้นตอน ให้ทุกคนมาเปิดอกพูดจากันให้รู้เรื่อง จะมาทำเป็นเลอะเลือนแล้วเลิกรากันไปแบบนี้ไม่ได้"

ผมทนแทบไม่ไหวแล้ว รีบละล่ำละลักบอก "ผมเข้าใจแล้ว เดี๋ยวค่อยคิดหาทางกัน ท่านปล่อยให้ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนเถอะ!"

พอดิ้นหลุดจากพวกเขามาได้ ผมก็ใส่เกียร์หมาสับแปดสิบเก้าก้าวร้อยเมตรตรงดิ่งไปห้องน้ำทันที…

ขอตัดภาพไปอีกสิบห้านาทีให้หลัง

พอกลับมาจากห้องน้ำด้วยความโล่งสบายตัว ผมก็นั่งลงบนเก้าอี้แล้วพูดว่า "เอาล่ะ คราวนี้พวกท่านพูดต่อได้เลย เมื่อกี้ถึงไหนแล้วนะ"