บทที่ 318 โถกระเบื้องสีดำ

เมื่อมายืนอยู่หน้าประตูที่เปิดออกอย่างไม่คาดคิด ผมก็ชะงักไป ใจลอยเคว้งไปชั่วขณะ

ข้างในเป็นทางเดินแคบยาวอันมืดมิด แสงสว่างสลัวรางเสียจนมองอะไรแทบไม่เห็น

ในเวลาเดียวกัน เสียงร้องไห้ที่แว่วมาเมื่อครู่ก็ดูเหมือนจะชัดเจนขึ้นอีกหลายส่วน

ลมเย็นยะเยือกสายหนึ่งพัดพาเอากลิ่นเหม็นอับชื้นโชยออกมาจากทางเดินอันมืดมิดหลังบานประตู

พาให้ผมอดขนลุกซู่ไม่ได้

เดิมทีผมไม่ได้คิดจะเข้าไป เพราะไม่นึกว่าประตูจะเปิดออกได้

แล้วตอนนี้ ผมควรจะเข้าไปดูข้างในเพื่อสืบหาความจริงไหม

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็ตัดสินใจ ท่องคาถาในใจอัญเชิญองค์เทพมาคุ้มครอง จากนั้นจึงค่อยๆ ย่องก้าวเข้าไป