บทที่ 254 ขอยืมใช้หน่อย

ในความทรงจำของผม นี่เป็นครั้งแรกที่ลุงหม่าพูดจาสั่งสอนด้วยท่าทีจริงจังขนาดนี้

ผมพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ในใจคล้ายเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา

"ประสานนิ้วเป็นยันต์ในอากาศ สรรพวิชาล้วนหวนคืนสู่จิต"

ใช่แล้ว ขอแค่จิตแห่งเต๋าหยั่งลึกพอ ไม่ว่าจะเป็นยันต์หรือตราประทับใหญ่โตอะไร ล้วนเป็นเพียงของนอกกายที่ไม่จำเป็นต้องมีเลยสักนิด

แต่เรื่องนี้มันลึกซึ้งเกินไปจริงๆ ในเวลานี้ ผมยังห่างไกลจากระดับนั้นมากนัก อย่าว่าแต่เข้าถึงเลย แค่เฉียดใกล้ก็ยังทำไม่ได้

ผมเข้าใจเจตนาของลุงหม่า จึงกล่าวขอบคุณจากใจจริง

"ลุงหม่า ผมเข้าใจแล้ว ลุงอยากให้ระดับจิตของผมสูงขึ้นอีก ไม่ให้ถูกของนอกกายพวกนี้ครอบงำ ต้องหมั่นฝึกจิตให้ดี"