บทที่ 248 วิญญาณผู้ไม่ได้รับความเป็นธรรม

น้าเหมยเปิดปากเล่าเรื่องราวของเฮ่าผิงอู่ให้พวกเราฟัง

เธอบอกว่าเด็กคนนั้นจากไปเมื่อสามสิบกว่าปีก่อน ไม่ใช่เพราะเสียชีวิตในสนามรบ แต่เพราะเขาเป็นทหารฝ่ายพลาธิการที่มีหน้าที่ดูแลหม้อต้มน้ำโดยเฉพาะ

ในสายตาคนทั่วไป ทหารต้องดูเท่และองอาจ ต่อให้ไม่ได้เป็นหน่วยรบพิเศษ อย่างน้อยก็ควรได้ไปประจำการที่แนวหน้า

ความฝันของเฮ่าผิงอู่ในตอนนั้นคืออยากเป็นทหารปืนใหญ่ แต่น่าเสียดายที่หลังจากเข้ากองทัพ เขากลับถูกส่งไปอยู่ฝ่ายพลาธิการและได้รับหน้าที่เฝ้าเตาต้มน้ำแทน

กระนั้นเขาก็ไม่ได้คัดค้านอะไร กลับยอมรับด้วยความเต็มใจและทำงานนี้ต่อเนื่องมานานกว่าสองปี

อย่าเห็นว่าเป็นแค่งานต่ำต้อยที่ทั้งสกปรกทั้งเหนื่อย เพราะขอบเขตความรับผิดชอบของมันนั้นไม่เล็กเลย