บทที่ 246 ข้ามทำเนียบเซียน

เฉินตงเฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำหน้าขรึมก่อนเอ่ยว่า "มีอะไรจะพูดก็รีบพูดมา อย่ามัวแต่ลีลา นี่กะจะรอให้พวกเรากินข้าวเที่ยงเสร็จก่อนค่อยพูดหรือไง?"

ผมพูดเสริมทันที "นั่นสิ เซียนมีตบะแก่กล้า การทำงานหรือพูดจาต้องฉะฉานรวดเร็ว ถ้ามัวแต่อ้ำอึ้งแบบนี้ ต่อไปจะไปทำงานให้สำนักชูเต้าได้ยังไง?"

พวกเราทั้งหลอกทั้งขู่กันอยู่หลายรอบ ในที่สุดน้าเหมยก็ยอมเปิดปากบอกชื่อออกมา

"เฮ่าผิงอู่"

เรื่องพวกนี้กลัวที่สุดคือไม่ยอมบอกชื่อ ตราบใดที่ยอมบอกชื่อแล้ว เรื่องต่อจากนี้ก็น่าจะราบรื่น

ผมจึงถามต่อว่าทำไมถึงลงมา มีอะไรจะสั่งเสียหรือเปล่า หรือว่าอยากจะมาสถิตที่สำนักชูเต้าของเฉินตงเฉียง

คราวนี้เขาไม่ลีลาอีกต่อไป ยืดหลังตรงแล้วตอบคำถามของผมทีละข้อ