บทที่ 221 โชคดีเกินคาด

ผมลองเรียกหวงไคว่เผ่ากับหวงเถาชี่ดู แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ

ดูท่าก่อนจะเปิดตำหนักอย่างเป็นทางการ ผมคงยังไม่อาจติดต่อกับพวกเขาได้ตามอำเภอใจ

ในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ ผมก็สังเกตเห็นว่าสายตาของชายสวมหมวกปีกคอยเหลือบมองไปทางด้านหลังของผมอยู่ตลอด เหมือนมีบางอย่างดึงดูดความสนใจของเขาอยู่ตรงนั้น

แต่คนในห้องขังนี้ก็ออกไปกันหมดแล้ว เหลือแค่ผมคนเดียว แล้วเขากำลังมองอะไรอยู่?

ผมหันกลับไปมองด้วยความสงสัย แล้วก็ต้องชะงักอึ้งไปทันที

บนเตียงนอนข้างๆ ผม มีเด็กหนุ่มอายุน้อยคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น กำลังดื่มโค้กของผมหน้าตาเฉย

เนื่องจากเขายังไม่ปรากฏร่างเต็มที่ แวบแรกผมจึงมองเห็นไม่ชัดเจน

พอลองเพ่งมองดูอีกที ผมก็จำเขาได้ทันควัน