บทที่ 192 พระบรมสารีริกธาตุส่วนยอดพระเศียร

สรรพนามที่หางอวี่โจ้วใช้เรียกผมเปลี่ยนเป็นคำยกย่องไปแล้ว

เมื่อเห็นท่าทีจริงจังจริงใจของเขา ผมจึงพยักหน้า

"ไอ้สมบัติประจำตระกูลอะไรนั่น ผมไม่ได้สนใจหรอก แค่อยากดูท่าทีของคุณเฉยๆ ในเมื่อพูดมาขนาดนี้ ผมจะยอมฝืนใจช่วยคิดหาทางให้ก็แล้วกัน"

พอเห็นผมยอมเปิดปากตกลง หางอวี่โจ้วก็ดีใจยกใหญ่ เขาสะบัดมืออีกครั้ง ชายชุดดำอีกคนก็หิ้วกระเป๋าหนังเดินเข้ามาเปิดออก

ทว่าคราวนี้ข้างในกลับไม่ใช่เงิน แต่เป็นกล่องทองแดงใบหนึ่ง ดูประณีตงดงามยิ่งนัก มองไม่ออกว่ามีสิ่งใดอยู่ข้างใน

หางอวี่โจ้วเดินเข้าไปเอง หยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาไขเปิดกล่องทองแดงอย่างระมัดระวัง

ข้างในนั้นยังมีกล่องผ้าไหมอยู่อีกชั้น

แปลกพิลึก นี่มันของวิเศษอะไรกันแน่ ถึงต้องซ้อนไว้ตั้งสามชั้นสี่ชั้นขนาดนี้