บทที่ 177 เรื่องผีแห่งจินหลิง

หลังจากผ่านพ้นชีวิตที่เหมือนตกอยู่ในดงขายตรงมาสามวัน ในที่สุดทุกอย่างก็กลับเข้าที่เข้าทาง ผมไปเปิดห้องนอนพักที่โรงแรมข้างนอกหนึ่งคืน

วันรุ่งขึ้นผมเดินทางไปที่บ้านของเหล่าอวี๋ พอเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง สองสามีภรรยาก็ขำก๊ากกันจนแทบขาดใจ

เหล่าอวี๋เอ่ยขึ้นว่า "นายไม่น่าไปขู่แค่พวกนั้นเลย น่าจะสั่งสอนไอ้คนดูแลนั่นด้วยอีกคน เอาให้ตกใจกลัวจนหัวหดไปเลย"

ผมยิ้มเจื่อน "ช่างเถอะครับ ผมหนีรอดออกมาได้ก็ดีถมไปแล้ว พวกนั้นทำกรรมอะไรไว้เดี๋ยวสวรรค์ก็ลงทัณฑ์เอง อย่างน้อยเงินก้อนนี้ของผมก็ยังอยู่ โลกนี้คนหลอกลวงมีเยอะเกินไป ผมดูแลใครไม่ไหวหรอก แค่เอาตัวเองให้รอดก็เก่งแล้ว"