บทที่ 162 มุ่งหน้าสู่เขาถูซาน

พูดจบ ผมก็รีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมแล้ววิ่งเตลิดออกมาโดยไม่หันกลับไปมอง

พอลงมาถึงชั้นล่าง ลมราตรีพัดวูบหนึ่งจนผมได้สติขึ้นมาบ้าง ทว่าจู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีคนตามหลังมา

พอหันกลับไปดู จวงอวี่เว่ยกำลังเดินตามมาติดๆ ไม่ห่างเลยสักก้าว

สายตาที่เธอมองมา ดูเหมือนอยากจะซัดผมให้หมอบสักที

ผมทั้งกระดากทั้งอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี จึงเอ่ยถามเธอ “ทำไมจู่ๆ มารตนนั้นถึงโผล่มาได้ล่ะ”

เธอส่งเสียงฮึในลำคอแล้วพูดว่า “ฉันเรียกเขามาเองแหละ ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะเรื่องดีๆ ของนาย”

“ไม่เลยๆ มาได้ถูกจังหวะสุดๆ ขืนช้าไปกว่านี้อีกแค่สองนาทีมีหวังเกิดเรื่องแน่”

“เกิดเรื่อง? แบบนั้นมันไม่ตรงกับที่นายอยากได้หรอกเหรอ”