บทที่ 160 ด่านเคราะห์เสน่หา

อันที่จริงก็ไม่ใช่ผู้หญิงแปลกหน้าเสียทีเดียว

คนแรกที่แสดงท่าทีว่ามีใจให้ผม เป็นหญิงสาวที่แต่งงานแล้ว ทำงานอยู่เคาน์เตอร์ข้างๆ ในห้างสรรพสินค้า อายุคงราวๆ สามสิบต้นๆ แต่หน้าตาดูเด็กมาก รูปร่างดีจนผมคิดมาตลอดว่าเธออายุพอๆ กับผม

ชื่อของเธอผมยังจำได้จนถึงทุกวันนี้ แต่ขอไม่เอ่ยออกมาดีกว่า ยังไงมันก็ดูไม่ค่อยเหมาะ…

จุดสำคัญที่ต้องพูดถึงก็คือ แววตาของเธอนั้นช่างยั่วยวนเหลือเกิน แค่ปรายตามองมาก็ราวกับจะกระชากวิญญาณคุณไป ลูกผู้ชายหน้าไหนก็ยากจะทานทนไหว

ช่วงนั้นเธอใส่ใจผมมาก ทุกครั้งที่ผมไป เธอก็จะเข้ามาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ เอาอกเอาใจเป็นอย่างดี งานตรงไหนที่ผมไม่เข้าใจ เธอก็คอยสอนให้อย่างละเอียดลออ

มีครั้งหนึ่ง เธอยังพาผมไปซื้อเสื้อผ้าด้วย