บทที่ 132 เปยหวังจอมปลอม

เธอจ้องมองผมตาค้าง ก่อนจะเอ่ยถาม "ทำไมถึงให้กั้วเจียงหลงขึ้นสำนักไม่ได้ล่ะคะ หม่าอวิ๋นเฟิงบอกว่าเขามีตบะแก่กล้า สามารถคุมสำนักไม่ให้วุ่นวายได้"

ผมพูดอย่างเหนื่อยใจ "เขาจะมีตบะแก่กล้าแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ครับ เขาไม่ใช่บรรพบุรุษบ้านคุณ จะมาคุ้มครองคุณได้ยังไง พูดกันตรงๆ นะครับ เขาเข้ามาป่วนชัดๆ ถ้าคุณยังเก็บเขาไว้ ปล่อยไปอีกสักพัก บนสำนักถางโข่วบ้านคุณคงมีแต่ผีสางเต็มไปหมด ถึงเวลานั้นอย่าว่าแต่ผมเลย ต่อให้ไปเชิญอาจารย์ปู่ผมมาก็ช่วยไม่ไหวแล้ว"

เธอยังคงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "แล้วสรุปใครเป็นคนลงทัณฑ์เคราะห์ฉันกันแน่คะ ทำไมฉันถึงรู้สึกอึดอัดคับแค้นใจตลอดเวลา มันเกิดจากอะไรกันแน่"