บทที่ 101 ฉันชื่อหม่าอวิ๋นเฟิง

เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากพื้น แววตาไม่ดุดันอีกต่อไป แต่กลับดูสงบและเรียบเฉยขึ้นมาก

ตอนนี้กั้วเจียงหลงตัวนั้นออกจากร่างเขาไปแล้ว ทำให้ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะ

"คนที่พวกคุณตามหา เพิ่งจะถูกพวกคุณซัดร่วงไปเมื่อกี้นี้เอง"

เขาชี้ไปที่โต๊ะบูชาข้างๆ น้ำเสียงเรียบเฉยอย่างน่าประหลาด ไม่เหมือนคนที่เพิ่งถูกผมซ้อมจนน่วมมาหมาดๆ เลยสักนิด

ป้าถังเดินเข้าไป ก้มลงเก็บแผ่นกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งขึ้นมา

กระดาษแผ่นนั้นกว้างประมาณสองนิ้ว ยาวสามนิ้ว มีลวดลายพิมพ์อยู่ ดูไม่เหมือนเศษกระดาษธรรมดา แต่เหมือนป้ายวิญญาณจำลองมากกว่า

บนนั้นเขียนชื่อของจางจวิ้นหาวเอาไว้จริงๆ