บทที่ 74 ไก่ผู้บริสุทธิ์

หญิงวัยกลางคนเดินยิ้มอย่างเปี่ยมเมตตาเข้ามา เหอยวี่เฉินลุกขึ้นเดินไปต้อนรับ รับกล่องข้าวมาถือไว้แล้วเอ่ยยิ้มๆ “แม่ หนูกำลังจะออกไปหาอะไรกินอยู่พอดี แนะนำให้รู้จักค่ะ นี่ลูกศิษย์หนูเอง”

“อ้าว รับลูกศิษย์จริงๆ ด้วยแฮะ พ่อหนุ่มหน้าตาดูทะมัดทะแมงดีนี่ พวกเธอไม่ต้องออกไปกินข้างนอกหรอก แม่ตั้งใจทำมาเผื่อเยอะเลย กินที่บ้านนี่แหละ”

ดูท่าเหอยวี่เฉินคงเคยเล่าเรื่องผมให้แม่ฟังแล้ว ผมจึงรีบลุกขึ้นทักทาย จากนั้นก็นั่งกินมื้อเที่ยงร่วมกับเธอ

พออยู่ต่อหน้าแม่ของตัวเอง เหอยวี่เฉินถึงได้เผยท่าทางแบบเด็กสาวออกมาบ้าง เธอยิ้มซื่อๆ พลางเรียกผมกินข้าว

พูดตามตรง ฝีมือทำหมูเส้นผัดซอสปลาของแม่เธอไม่เลวเลยจริงๆ อร่อยไม่แพ้ร้านอาหารข้างนอก มะเขือยาวทอดสอดไส้ก็หอมกรุ่น พอกินคู่กับข้าวสวยร้อนๆ หอมฉุย ผมก็ซัดรวดเดียวไปถึงสามชาม