บทที่ 70 จับร่างทรง

ผมไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าแขนจางเหวินเหวินแล้ววิ่งกลับไปทันที

ภาพในหัวเมื่อครู่ไม่ใช่สิ่งที่ผมจินตนาการไปเองแน่ แต่เป็นองค์เทพส่งนิมิตมาให้

ทีแรกผมนึกว่าหญิงชราคนนั้นเป็นแค่วิญญาณเร่ร่อนธรรมดาที่ไม่มีอิทธิฤทธิ์อะไร นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีเซียนหวงคอยช่วยอยู่ด้วย

ยันต์สะกดวิญญาณร้ายนั่นกันภูตผีทั่วไปได้ก็จริง แต่ไม่แน่ว่าจะกันเซียนหวงตนนั้นได้

ความจริงพิสูจน์แล้วว่าผมเดาไม่ผิด พอวิ่งกลับมาถึงหน้าห้อง หญิงชราก็หายไปแล้ว คงจะเข้าไปข้างในแล้วแน่ๆ!

ผมพุ่งเข้าไปทุบประตู เด็กสาวผมสั้นรีบวิ่งมาเปิดให้ พลางชี้เข้าไปในห้องพลางสะอื้นเสียงสั่น

ผมก้าวเข้าไปดู เหลียงเสี่ยวเสียนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ ทึ้งผมตัวเอง แถมยังตบหน้าตัวเองฉาดๆ ไม่หยุด